Wnioski i zalecenia dotyczące dystrybucji prezerwatyw

1. Wstęp

1.1. Zalecenia na przyszłość

  1. Władze więzienne tam, gdzie nie ma jeszcze programów dystrybucji prezerwatyw, powinny wprowadzić takie programy i jak najszybciej rozszerzyć zakres ich stosowania.
  2. Prezerwatywy powinny być łatwo i dyskretnie dostępne dla osadzonych, tak aby mogli je pozyskiwać w różnych miejscach w zakładzie karnym, bez konieczności proszenia o nie i bez bycia widzianym przez innych. Najlepiej byłoby, gdyby były one dostępne w takich miejscach jak toalety, prysznice, poczekalnie, warsztaty lub pokoje dzienne, w których osadzeni mogą pozyskać prezerwatywę, nie będąc widzianym przez innych. Dystrybucja może być prowadzona przez pracowników służby zdrowia, dystrybutory, przez przeszkolonych osadzonych (współwięźniów) lub poprzez kombinację tych sposobów. Każdy zakład karny powinien określić, w jaki sposób najlepiej udostępnić prezerwatywy, aby zapewnić łatwy i dyskretny dostęp. Osadzeni nie powinni prosić o prezerwatywy. Prawdopodobnie niewielu z nich będzie to robić, ze względu na niechęć do ujawniania angażowania się w aktywność seksualną z osobami o tej samej płci. Prezerwatywy powinny być udostępniane bezpłatnie. Mogą być udostępniane wszystkim osadzonym w "zestawie zdrowotnym" przekazanym im przy wejściu do zakładu karnego i zawierającym informacje na temat HIV/AIDS, ale także inne przedmioty, takie jak maszynka do golenia, szczoteczka do zębów, mydło, itp.
  3. Wraz z prezerwatywami należy również zapewnić lubrykant na bazie wody, ponieważ zmniejsza on prawdopodobieństwo pęknięcia prezerwatywy i/lub rozdarcia błony śluzowej odbytnicy, co przyczynia się do ryzyka przeniesienia wirusa HIV. Nie ma danych porównujących przepisy dotyczące prezerwatyw w zakładzie karnym z i bez lubrykantu na bazie wody. Jednak biorąc pod uwagę, że lubrykanty zmniejszają prawdopodobieństwo pęknięcia prezerwatywy i/lub rozdarcia błony śluzowej odbytnicy, logicznym jest, że dostarczenie tegoż lubrykanta pomaga w osiągnięciu celu, jakim jest zapewnienie prezerwatywy dla zmniejszenia ryzyka zakażenia HIV.
  4. Działania edukacyjne i informacyjne dla osadzonych i personelu powinny poprzedzać wprowadzenie programów dystrybucji prezerwatyw, które powinny być starannie przygotowane. Jest to szczególnie ważne w kompleksach więziennych, które stoją lub mogą stanąć w obliczu początkowego sprzeciwu wobec dystrybucji prezerwatyw.
  5. Więźniarki powinny mieć dostęp do prezerwatyw oraz koferdamów. Obecnie brakuje danych na temat skuteczności zapewnienia więźniarkom dostępu do prezerwatyw i koferdamów. Dane pochodzą z Nowej Południowej Walii w Australii, gdzie polityka wymaga, aby oprócz prezerwatyw i lubrykantów zapewnić skazańcom koferdamy (Yap et al., 2007). Niemniej jednak, biorąc pod uwagę zgłaszaną częstotliwość kontaktów seksualnych więźniarek, w tym z męskimi funkcjonariuszami służb więziennych, więźniarkom należy zapewnić dostęp do prezerwatyw oraz koferdamów. Takie programy powinny być starannie ewaluowane w celu oceny ich skuteczności.