Programy dystrybucji prezerwatyw w zakładach karnych

2. Programu dystrybucji prezerwatyw w zakładzie karnym Stanu Kalifornia

2.2. Wyniki

Sprawozdania z naruszenia przepisów
Zestaw danych RVR zawierał 1214 rekordów przed startem i 782 rekordy po starcie programu pilotażowego. Wykluczenie rekordów, które nie pochodziły z Budynku II lub których data naruszenia była niekwalifikowalna lub tych z brakującą datą naruszenia dało 1159 rekordów sprzed startu i 771 rekordów dotyczących okresu pilotażowego. Spośród nich, odpowiednio 494 zapisy przed startem i 316 po pilotażu stanowiły kwalifikujące się naruszenia. Po usunięciu duplikatów, z wyłączeniem nieokreślonych rekordów i odrzuceniu incydentów przemocy bez użycia broni, włączyliśmy 398 i 258 kwalifikujących się naruszeń do zestawów danych z okresu przed okresem i w okresie pilotażowym.

Nie odnotowano wzrostu liczby konkretnych kwalifikowalnych naruszeń w odniesieniu do osób w jednostkach mieszkalnych mieszczących ogólną populację osadzonych (w tym w jednostkach mieszkalnych z celami i dormitoriach) oraz ogólnie w odniesieniu do osób w Budynku II. Nie odnotowano również wzrostu łącznej liczby i wskaźników na 100 ADP w odniesieniu do wszystkich kwalifikujących się naruszeń, w tym naruszeń dotyczących ogólnej populacji osadzonyc, a także naruszeń dotyczących osób, w przypadku których brakowało informacji o zakwaterowaniu.

Stwierdziliśmy bardzo podobne wskaźniki orzekania przy porównywaniu interwałów przed startem (89,5%) oraz po starcie okresu pilotażowego (89,2%). W przypadku 81 (20,2%) i 23 (8,7%) incydentów z okresu pilotażowego brakowało numeru budynku mieszkalnego, ponieważ raport w wersji papierowej nie został złożony i udostępniony przed upływem czteromiesięcznej okresu zakończenia projektu.

Jeden incydent miał miejsce  przed rozpoczęciem projektu, kiedy to "balon" (termin używany przez niektórych pracowników zakładu karnego w odniesieniu do prezerwatywy) zawierający heroinę został wprowadzony do Budynku II przez osadzonego wracającego z weekendowej wizyty rodzinnej. W okresie pilotażowym nie znaleźliśmy żadnych przypadków użycia prezerwatywy do ukrywania lub transportu czy przemytu substancji kontrolowanych, akcesoriów do leków lub broni. Również osoby odpowiedzialne za nadzór nad ogólną populacją osadzonych oraz zastępca naczelnika na poziomie III oraz w Budynku II nie słyszały o żadnych zgłoszonych lub możliwych do zgłoszenia incydentach z udziałem prezerwatyw w okresie pilotażowym.

W okresie przed rozpoczęciem projektu miało miejsce dziesięć przypadków wykroczeń seksualnych, w tym jeden opisany jako seks analny „za obopólną zgodą” pomiędzy osadzonymi z tej samej celi.  Pozostała dziewiątka karana była za niestosowne dotykanie się w miejscu odwiedzin lub masturbację. Wszystkie incydenty poprzedzające pilotaż, poza dotykaniem w strefie wizyt, dotyczyły osadzonych w areszcie tymczasowym. W okresie pilotażowym miało miejsce sześć przypadków nadużyć seksualnych, w tym masturbacji i nieobyczajnego narażenia, przy czym nie odnotowano przypadków użycia prezerwatywy.

Monitorowanie dystrybutorów z prezerwatywami
W okresie pilotażowym z siedmiu dystrybutorów wydano łącznie  2383 prezerwatywy. Spośród nich 263 prezerwatywy zostały pozostawione na tacy dystrybutora, a 10 podobno zostało pierwotnie wziętych przez personel, powołując się na cele szkoleniowe, w wyniku czego wydano łącznie 2110 prezerwatyw. Z łącznej liczby 2110, 817 z nich wydano w toalecie budynku edukacyjnego, 395 w toalecie podstawowej opieki medycznej, 727 w czterech lokalach mieszkalnych z celami, a 103 w dormitorium w ciągu pięciu miesięcy od jego otwarcia. W ciągu pierwszego miesiąca wydano 499 prezerwatyw (24%). Z wyłączeniem pierwszego miesiąca, więcej prezerwatyw wydano w toalecie budynku edukacyjnego (695) i w toalecie Podstawowej Opieki Medycznej (395), w porównaniu z czterema dystrybutorami w jednostkach mieszkalnych z celami (zakres: 89 do 156; łącznie: 446).

Rutynowe monitorowanie przez cały czas trwania projektu pilotażowego wykazał, że dysstrybutory w toaletach edukacyjnych, medycznych i dormitoryjne były rzadziej demolowane lub okazywały się nieczynne, w porównaniu z dystrybutorami będacymi na widoku w jednostkach mieszkalnych z celami. Z wyłączeniem pierwszego miesiąca i tygodni, w których dystrybutor nie nadawał się do użytku lub nie był zamontowany, lub budynek był zamknięty, średnia liczba prezerwatyw wydawanych w tygodniu wynosiła 4 w jednostkach mieszkalnych z celami, 3 w dormitorium, 9 w sanitariatach medycznych i 14 w toalecie.

Koszt
Koszt, w tym zakup dystrybutorów i prezerwatyw, wyniósł 1,39 USD za jednego osadzonego, dla 810 osadzonych w ciągu roku, w którym trwał projekt. Koszt samych prezerwatyw wynosił 65 dolarówna na jednego osadzonego. Pracownicy CHJ zgłaszali, że spędzają średnio 38 minut, aby sprawdzić i wyposażyć wszystkie siedem dystrybutorów, czyli 5,4 minuty na dystrybutor. Biorąc pod uwagę, że w czasie trwania projektu pilotażowego wydano 2383 prezerwatywy z dystrybutorów zawierających 144 prezerwatywy, oszacowaliśmy, że trzy dystrybutory musiałyby być sprawdzane i zaopatrzone 6,6 razy w roku (w przybliżeniu co dwa miesiące), co wymagałoby 0,13 minuty czasu pracy personelu na jednego osadzonego w roku. (Nasze prognozy kosztów oparliśmy na trzech, a nie siedmiu dystrybutorach, ponieważ stwierdzono, że cztery dystrybutory w jednostkach mieszkalnych z celami stają się niezdatne do użytku co najmniej dwa razy szybciej niż w innych lokalizacjach, a trzy inne lokalizacje (Budynek Edukacji, Podstawowej Opieki Medycznej i sypialnie) były jedynymi dyskretnymi lokalizacjami dostępnymi w Budynku II, typowym obiekcie III poziomu). Po dostosowaniu wynagrodzenia w wysokości 50 USD za godzinę i obliczeniu całkowitego kosztu w oparciu o 147 861 osadzonych obecnie przebywających w stanach w instytucjach CDCR i aresztach, otrzymaliśmy całkowity koszt 221 368 USD, czyli 1,49 USD za osadzonego, za pierwszy rok, łącznie z jednorazowym zakupem dystrybutorów; oraz całkowity koszt 95 653 USD, czyli 76 USD za jednego osadzonego, za kolejne lata, aby utrzymać program. Dzieląc całkowity koszt programu przez średni roczny koszt leków antyretrowirusowych stosowanych w leczeniu jednego pacjenta zakażonego HIV w Stanach Zjednoczonych (40 800 USD), oszacowaliśmy, że w pierwszym roku trzeba będzie zapobiec 5,4 zakażeniom HIV w ramach programu CDCR na terenie całego stanu, aby program ten mógł wyjść na zero, jeśli chodzi o koszty. Podobnie, zakażeniom HIV trzeba by zapobiegać w kolejnych latach.

Badania ankietowe personelu i ankiety wśród pracowników i osób niepełnoletnich
W badaniu uczestniczyło 114 spośród 1 342 pracowników i 26 spośród 242 osadzonych oraz, po zakończeniu projektu, 55 spośród 1 381 pracowników i 25 spośród 171 osadzonych.

Grupa opiekunów, personelu medycznego i innych pracowników odpowiadała na pytania dotyczące wpływu prezerwatyw na bezpieczeństwo. Liczba pracowników, którzy zgodzili się, że osadzeni będą używać prezerwatyw do czegoś innego niż seks, co miałoby poważne, negatywne konsekwencje lub mogłoby spowodować obrażenia personelu lub innych osadzonych, spadła z 85 (76%) przed programem pilotażowym do 5 (10%) po pilotażu. Spośród personelu tymczasowego 52 (83%) zgodziło się na badaniu wstępnym, a tylko 3 (13%) po badaniu. Po zakończeniu projektu 5 pracowników zgłosiło, że wiedziało lub słyszało o niewłaściwym użyciu prezerwatywy. Spośród 3 pracowników, którzy opracowali te informacje, 2 pracowników opieki złożyło ogólne oświadczenia, że osadzeni mogą używać prezerwatyw do ukrywania narkotyków i telefonów komórkowych, a jeden pracownik służby zdrowia poinformował, że doszło do przedawkowania heroiny, ale nie podał konkretnych informacji dotyczących tego, w jaki sposób prezerwatywa spowodowała przedawkowanie.

Poprosiliśmy pracowników wypełnających ankietę o uszeregowanie ich preferencji dotyczących sposobu dystrybucji prezerwatyw. Udostępnianie prezerwatyw poufnie podczas wizyty lekarskiej lub przy dystrybutorze z prezerwatywami było częściej preferowane niż zezwalanie organizacjom non-profit lub innym agencjom na dystrybucję prezerwatyw podczas zajęć z edukacji zdrowotnej. Powodami, dla których preferowano dystrybucję podczas wizyty lekarskiej, były:

  • potrzeba zachowania poufności,
  • przekonanie, że prezerwatywy są problemem medycznym, oraz
  • poprawa dostępu.

Przed rozpoczęciem projektu więcej pracowników preferowało, aby dystrybutory prezerwatyw były pod nadzorem. Jednakże po zakończeniu, więcej pracowników wolało, aby dystrybutory nie były związane z funkcjami opiekuńczymi. Przyczynami preferowania dystrybutorów, które nie wymagają utrzymywania, były poufność, lepszy dostęp i mniejszy wpływ na personel. Personel preferujący dystrybutory ze względu na opiekę czuł, że więźniowie powinni być monitorowani w przypadku, gdy planują nielegalną aktywność.

Wśród grupy osadzonych poproszonych o zasugerowanie lepszych sposobów dystrybucji prezerwatyw, 5 zasugerowało umieszczenie dystrybutorów w mniej jest mniej prawdopodobne, że dystrybutory w ukrytych miejscach zostaną zdewastowane. 7 więźniów sugerowało udostępnienie prezerwatyw w klinikach lub u personelu medycznego.

Spotkania z Inmate Peer Educators i Men's Advisory Council (MAC)
W ciągu trzech miesięcy po zakończeniu projektu, do wychowawców i przedstawicieli MAC zwracali się często osadzeni w całej sieci SOL z prośbą o informacje na temat celu programu; chcąc dowiedzieć się, dlaczego wybrano Budynek II oraz wyrażając obawę, że program będzie promował homoseksualizm. Dodatkowo zwracali uwagę, że prezerwatywy nie chronią przed zakażeniem HIV lub wirusowym zapaleniem wątroby, spowodowanym dzieleniem się igłami do iniekcji narkotyków i przed zakażeniem przy wykonowaniu tatuaży. Osadzeni obawiali się również, że przy wyborze jedynie Budynku II, pozostałe placówki będą odbierane jako takie, które mają więcej osób homoseksualnych lub zakażonych wirusem HIV, w porównaniu z innymi budynkami lub zakładami karnymi. Niektórzy osadzeni obawiali się również, że jeśli zaczną korzytać z dystrybutora to  będą częściej spisywani za naruszenia zasad oraz że możliwe problemy wokół dystrybutorów będą miały pośredni wpływ na innych osadzonych.

W ciągu pierwszych 6 miesięcy programu pilotażowego duża liczba osadzonych wyrażała zaniepokojenie stygmatyzacją osób homoseksualnych i zakażonych HIV oraz zwracała uwagę na możliwość większej liczby przypadków przymusowego zamknięcia jednostek mieszkalnych i spisów prezerwatyw, a także na to, dlaczego wybrano Budynek II. Przed samym zakończeniem projektu rzadko już wspominano o dystrybutorach i nikt nie wiedział o żadnych zapisach lub zakłóceniach w pobliżu dystrybutorów. Osadzeni nadal zwracali się do edukatorów z grup wsparcia i przedstawicieli MAC z pytaniami dotyczącymi projektu pilotażowego, a inni dzielili się prywatnie swoją akceptacją dla programu, w przeciwieństwie do negatywnych opinii wyrażanych wcześniej otwarcie. Niektórzy osadzeni spoza Budynku II pytali, dlaczego nie mają dostępu do prezerwatyw.

Żaden z edukatorów z grup wsparcia ani przedstawicieli MAC nie doniósł o tym, że brak prywatności lub presja rówieśnicza byłyby przeszkodami w korzystaniu z dystrybutorów. Dystrybutory nie zostały zdewastowane. Ponadto przedstawiciele MAC uważali, że dystrybutory w budynku edukacyjnym i w toaletach opieki medycznej zapewniają wystarczająco poufny dostęp, ale powinny istnieć dodatkowe sposoby na uzyskanie prezerwatyw, w tym podczas wizyty lekarskiej, przy wydawaniu leków oraz razem z broszurą w zestawie rozdawanym osadzonym przy przyjęciu do zakładu karnego. Wyrazili również potrzebę rozszerzenia dostępu do prezerwatyw dla izolowanych administracyjnie więźniów, którzy są pod stałym i ścisłym nadzorem poza swoimi celami.

Edukatorzy z grup wsparcia i przedstawiciele MAC zauważyli, że najskuteczniejszym sposobem informowania osadzonych o dystrybucji prezerwatyw, wydają się być filmy video, które są odtwarzane codziennie w telewizji dla osadzonych. Podkreślili oni, że edukacja osadzonych powinna obejmować szerszy zakres informacji na temat zakażeń HIV/STD i zapalenia wątroby w warunkach więziennych oraz wiadomości dotyczące zdrowia publicznego, a nie na prozdrowotnym. Ponadto edukacja i profilaktyka powinny obejmować również metody inne niż tylko wykorzystywanie prezerwatyw, ponieważ przez cały czas trwania projektu pilotażowego osadzeni wyrażali obawę, że prezerwatywy nie zapobiegają nieseksualnemu przenoszeniu wirusa HIV i zapalenia wątroby.