Programy dystrybucji prezerwatyw w zakładach karnych

2. Programu dystrybucji prezerwatyw w zakładzie karnym Stanu Kalifornia

2.1. Ewaluacja programu

Cele
Przeprowadziliśmy trwające jeden rok badanie pilotażowe. Aby ocenić potencjalny wpływ dystrybucji prezerwatyw na bezpieczeństwo:

  1. porównaliśmy wskaźniki udokumentowanych naruszeń przepisów dotyczących przemytu, substancji kontrolowanych, zamachów z bronią i aktów seksualnych w okresie przed startem i w okresie pilotażowym; oraz
  2. przeprowadziliśmy wywiady z funkcjonariuszami i osadzonymi na temat niezamierzonego użycia prezerwatyw oraz poważnych incydentów związanych z prezerwatywami.

Aby ocenić, czy prezerwatywy były łatwo dostępne i jakie ewentualnie przeszkody w dostępie do prezerwatyw widzieli osadzeni, personel programu regularnie monitorował stan i działanie każdego dystrybutora oraz liczbę wydawanych prezerwatyw.

Przeprowadziliśmy również ankietę wśród pracowników i osadzonych na temat ich preferencji dotyczących lokalizacji dystrybutorów oraz rodzaju metody dystrybucji. W celu zebrania dodatkowych informacji jakościowych na temat oceny programu oraz uzyskania informacji zwrotnych na temat metod edukacji i dystrybucji prezerwatyw (w tym wszelkich problemów z dystrybutorami), odbyliśmy kilka dobrowolnych spotkań z edukatorami z grup wsparcia SOL i osadzonymi będącymi członkami MAC (Men's Advisory Council) w trakcie trwania całego projektu.

Aby oszacować koszt pierwszego roku i późniejsze roczne koszty dystrybucji prezerwatyw, personel CHJ dostarczył nam informacji na temat kosztów dystrybutora i liczby wydanych prezerwatyw oraz czasu potrzebnego do sprawdzenia i zmagazynowania dystrybutorów. Biorąc pod uwagę koszty wynagrodzeń, porównaliśmy koszt dystrybucji prezerwatyw przy użyciu dystrybutorów ze średnim rocznym kosztem leków do leczenia jednego przypadku HIV.

Sprawozdanie w sprawie naruszenia przepisów (RVR) - przegląd
CCR, Tytuł 15, sekcje 3006 (kontrabanda), 3007 (zachowania seksualne), 3008 (nieprzyzwoitość), 3016 (substancje kontrolowane, akcesoria do narkotyków i dystrybucja) oraz 3005 (zachowanie: siła lub przemoc, z adnotacją o ciężkim uszkodzeniu ciała lub użyciu broni) kwalifikowały się do włączenia do badania. Sprawdziliśmy dane RVR i odpowiednie raporty w formie papierowej dotyczące tych naruszeń. Wyodrębniliśmy dane o naruszeniu kodeksu karnego, dacie naruszenia, ustaleniach (uznanych za winne lub niewinne) oraz orzeczeniach z danych RVR, a także o przydzieleniu mieszkania dla więźniów, kontrabandzie lub użyciu opakowań (np. celofan, rękawice lateksowe, prezerwatywy) z zapisów w twardego dysku. Wyodrębniliśmy rekordy z danych RVR oraz raporty dostępne w ciągu czterech miesięcy od ostatniego dnia okresu przed pilotażem oraz okresu pilotażowego.

Aby umożliwić porównanie wskaźników incydentów pod względem naruszenia Kodeksu Karnego i rodzaju zakwaterowania, personel więzienny dostarczył nam dane szacunkowe dotyczące przeciętnej dziennej liczby osadzonych (ADP), zaczerpnięte z ewidencji przebywających w areszcie na miejscu. Obliczono liczbę incydentów na 100 ADP rocznie dla wszystkich kategorii naruszeń i typów mieszkań dla okresu sprzed pilotażu (od 5 listopada 2007 r. do 4 listopada 2008 r.) i okresu pilotażowego (od 5 listopada 2008 r. do 4 listopada 2009 r.). Ponieważ dormitorium zostało zamknięte pięć miesięcy po rozpoczęciu okresu pilotażowego, porównaliśmy naruszenia w ciągu ostatnich pięciu miesięcy okresu przed okresem pilotażowym z pierwszymi pięcioma miesiącami okresu pilotażowego. Dodatkowo, mimo że administracyjne jednostki zakwaterowania nie były objęte programem pilotażowym, to jednak przy porównywaniu danych uwzględniliśmy naruszenia popełnione przez osadzonych przebywających w tych jednostkach, w przypadku pośredniego dostępu do prezerwatyw.

Aby porównać liczbę incydentów przed okresem pilotażowym i podczas trwania programu pilotażowego, obliczyliśmy odsetek incydentów w bazie danych RVR oraz odsetek kwalifikowalnych incydentów, dla których dostępny był raport.

Monitorowanie dystrybutorów z prezerwatywami
Pracownicy CHJ sprawdzali i zaopatrywali prezerwatywy co tydzień przez pierwsze dziewięć miesięcy, a następnie co drugi tydzień przez ostatnie trzy miesiące roku, w którym trwał projekt. Personel CHJ zmniejszył częstotliwość kontroli dystrybutorów po tym, jak monitoring wyraźnie wykazał, że dystrybutory nie zostaną opróżnione w ciągu dwóch tygodni. Każdy dystrybutor był początkowo napełniony do pojemności 144 prezerwatyw. Liczba prezerwatyw wymaganych do ponownego napełnienia każdego dystrybutora została zarejestrowana dla każdej wizyty na miejscu według daty i lokalizacji dystrybutora. Zebraliśmy informacje na temat czasu potrzebnego do sprawdzenia i zaopatrzenia dystrybutorów, ich działania oraz uszkodzeń powstałych w wyniku manipulacji lub aktów wandalizmu.

Koszt
CHJ kupił dystrybutory do prezerwatyw od C&G Manufacturing (Grand Junction, Colorado) za 200 USD każdy oraz prezerwatywy za 22 USD każda. Na podstawie kosztów jednostkowych dystrybutorów i prezerwatyw, całkowitej liczby prezerwatyw wydanych w ciągu roku pilotażowego oraz czasu potrzebnego CHJ do sprawdzenia i zmagazynowania prezerwatyw, oszacowaliśmy koszt liczony na osadzonego oraz koszt dostarczania prezerwatyw do trzech dystrybutorów zamontowanych w dyskretnych i dostępnych miejscach. Wypłacaliśmy pensję w wysokości 50 dolarów za godzinę przy pracy potrzebnej do konserwacji i zaopatrzenia trzech dystrybutorów. Koszt leczenia jednego pacjenta zakażonego wirusem HIV w Stanach Zjednoczonych szacuje się na 2100 dolarów miesięcznie, jeśli rozpoznano go wcześnie, i 4700 dolarów miesięcznie, jeśli rozpoznano już postępującą chorobę. Porównywaliśmy koszt dystrybucji prezerwatyw ze średnim kosztem leczenia jednego pacjenta zakażonego HIV rocznie i zastosowaliśmy koszt dystrybucji prezerwatyw na pokrycie 147 861 osadzonych w instytucjach i aresztach CDCR w USA. Oszacowaliśmy liczbę zakażeń HIV, którym należałoby zapobiec, aby dystrybucja prezerwatyw była na poziomie 0, dzieląc całkowity koszt programu przez koszt leczenia jednego pacjenta HIV przez rok.

Badania ankietowe personelu i ankiety wśród pracowników i osób niepełnoletnich
Na dwa miesiące przed rozpoczęciem pilotażu i po zakończeniu projektu CDCR dołączył poprosił o wypełnienie anonimowej ankiety, która została dostarczona wraz z opłaconą pocztowo kopertą zwrotną, dla wszystkich pracowników SOL. Do analizy kwalifikowali się wyłącznie pracownicy zgłaszający co najmniej dziesięć procent czasu spędzonego w ramach Budynku II lub pracując z osadzonymi w ramach Budynku II. Przeprowadziliśmy również badanie wszystkich osadzonych z Budynku II, prowadząc z nimi poufne wywiady przed rozpoczęciem projektu pilotażowego oraz po zakończenia projektu. Osadzeni, którzy w czasie badania prowadzonego przed rozpoczęciem projektu, przebywali w Budynku II przez co najmniej rok oraz osadzeni przebywający w Budynku II w czasie trwania projektu, kwalifikowali się do udziału w badaniach prowadzonych przed i po zakończeniu projektu. Przeglądaliśmy dane opisujące godziny pracy osadzonych planując optymalne daty dobrowolnych spotkań z wywiadowcami CDPH. Kwalifikujący się więźniowie otrzymali dodatkowe pozwolenie, umożliwiający im przejście przez punkty kontroli bezpieczeństwa, aby spotkać się w wyznaczonej, poufnej przestrzeni z przeszkolonym pracownikiem CDPH. Po uzyskaniu pisemnej zgody, prosiliśmy o wypełnienie papierowej ankiety. Ankieta dla osadzonych i funkcjonariuszy obejmowała zarówno pytania zamknięte, jak i otwarte, istotne z punktu widzenia celów i zadań badania.

Spotkania z Inmate Peer Educators i Men's Advisory Council (MAC)
Spotkaliśmy się z trzema przedstawicielami MAC i wszystkimi ośmioma edukatorami z grup wsparcia SOL oddzielnie,  w czasie trwania projektu. Aby ułatwić dyskusję w grupie, zaprosiliśmy współwięźniów do zadawania pytań dotyczących projektu i wyrażenia opinii na temat tego, czy prezerwatywy powinny być dostępne, w jaki sposób najlepiej dystrybuować prezerwatywy i jakie tematy powinny być włączone do edukacji współwięźniów. Zadawaliśmy im również inne pytania:

  1. jak osadzeni uczą się o programie pilotażowym,
  2. jakie są opinie wyrażone przez innych osadzonych na temat dostępu do prezerwatywy, oraz
  3. czy wiedzieli lub słyszeli o jakichkolwiek problemach związanych z dystrybutorami prezerwatyw.