Programy dystrybucji prezerwatyw w zakładach karnych

2. Programu dystrybucji prezerwatyw w zakładzie karnym Stanu Kalifornia

Metoda

W grudniu 2007 r. jednostka ds. projektów specjalnych CDCR (SPU) zwołała grupę zadaniową ds. narzędzi zabezpieczenia seksualnego, składającą się z m.in. CDCR Legal Affairs, Risk Management, Regulations and Policy Management and Research; California Correctional Health Care Services (CCHCS), Public Health Unit (PHU); Kalifornijski Departament Zdrowia Publicznego (CDPH), Biuro Chorób Związanych z AIDS (OA) oraz oddział ds. kontroli chorób przenoszonych drogą płciową (STD); Centrum Sprawiedliwości w Dziedzinie Zdrowia (CHJ) oraz inne organizacje non-profit. CDPH OA i Oddział Kontroli STD dokonały przeglądu istniejących programów dystrybucji prezerwatyw. Członkowie grupy zadaniowej przeprowadzili wizyty w terenie w celu obserwacji metod dystrybucji prezerwatyw i edukacji osadzonych w więzieniach okręgów Los Angeles i San Francisco. CHJ wdrożyło pilotażowy program dystrybucji prezerwatyw.

CDCR wybrał zakład Solano State Prison (SOL) Budynek II dla projektu pilotażowego w oparciu o jego status bezpieczeństwa; zakwaterowanie więźniów z populacji ogólnej (w tym jednej jednostki ds. zdrowia psychicznego) w czterech budynkach z komorami widokowymi o kącie widzenia 270 stopni (zakwaterowanie więźniów w dwuosobowych celach) oraz z jednym dormitorium.

CDCR wybrało dystrybutory prezerwatyw w oparciu o skuteczne wykorzystanie ich w kompleksie więziennym San Francisco i kilku innych, a także dlatego, że dystrybutory wymagają minimalnego zaangażowania personelu. Ponieważ w praktyce kalifornijski kodeks regulacji (CCR), tytuł 15, w paragrafie § 3006 (kontrabanda) zakazuje osadzonym posiadania prezerwatyw, CDCR zastosował wyjątek od zasady kontrabandy dla osadzonych z Budynku II. Od 5 listopada 2008 r. do 4 listopada 2009 r. osadzeni przebywający w Budynku II mieli dostęp do prezerwatyw ze ściennych dystrybutorów znajdujących się w częściach wspólnych jednostki mieszkalnej z celami, części sypialni, toalety w budynku edukacyjnym i poczekalni w ramach podstawowej opieki medycznej. Mimo że dystrybutory w budynku edukacyjnym i toaletach podstawowej opieki medycznej były dostępne dla osadzonych w innych budynkach, więźniowie spoza Budynku II nie mogli korzystać z dystrybutorów lub posiadać prezerwatywy. Na koniec programu pilotażowego CDCR usunął dystrybutory i przywrócił zasadę dotyczącą prezerwatyw jako kontrabandy.

SOL opracowała Plan Operacyjny (dołączony do tego modułu w wersji .PDF), w którym określono cel programu pilotażowego dystrybucji prezerwatyw oraz zapewniono środki komunikacji z personelem. W planie tym podkreślono znaczenie dyskretnego dostępu i poinstruowania funkcjonariuszy, aby karali osadzonych tylko za konkretne naruszenie kodeksu karnego, np. gdy prezerwatywa jest niewłaściwie używana, a nie dodatkowo za posiadanie prezerwatywy jako kontrabandy. CHJ wygłosił prezentacje dla pracowników podczas spotkań Quarterly Warden's Forum tuż przed pilotażem. Podobne informacje były przekazywane pracownikom podczas spotkań pracowniczych i spotkania wstępnego dla nowych pracowników. CHJ, we współpracy z personelem CDCR i członkami grup wsparcia, opracował ulotkę informacyjną dla współwięźniów oraz nagrał film wideo, który był pokazywany w telewizji dla osadzonych przez cały czas trwania pilotażu. Ulotka i zasady programu (dołączony jako materiał .PDF do tego modułu) zostały umieszczone obok  każdego dystrybutora i rozesłane do wszystkich osadzonych z Budynku II. Ulotka dla nieletnich zawierała jasny przekaz, że aktywność seksualna w czasie pobytu w zakładzie karnym jest nadal niezgodna z prawem. Przez cały czas trwania projektu koordynator ds. grup wsparcia SOL oraz wychowawcy również udzielali osadzonym informacji i porad na temat zagrożeń związanych z HIV/STD i zapaleniem wątroby, a także na temat właściwego stosowania i utylizacji prezerwatyw.

Na początku projektu funkcjonariusze z więzienia mieli dwa główne problemy:

  1. pogodzenie nielegalności uprawiania seksu w zakładzie karnym z dostarczaniem prezerwatyw; oraz
  2. możliwość uszkodzenia lub niewłaściwego użycia prezerwatyw w celu ukrycia kontrabandy.

Osadzeni obawiali się:

  1. postrzegania, że prezerwatywy przyzwalają na seks wśród osadzonych;
  2. przedstawiania przez media jako homoseksualistów i w konsekwencji negatywnej oceny przez rodzinę, przyjaciół i społeczność lokalną;
  3. potencjalnego wpływu na ich codzienne zajęcia (np. większa liczba przymusowych zamknięć jednostek mieszkalnych);
  4. większa możliwość wpisania do rejestru z powodu naruszenia przepisów; oraz
  5. widoczności dystrybutorów – korzystanie z zamontowanych na widoku dystrybutorów może dawać innym osadzonym niespójne sygnały.

Kluczowymi czynnikami zapewniającymi skuteczną realizację projektu pilotażowego była współpraca między organizacjami i członkami grupy zadaniowej, zaangażowanie personelu administracyjnego, zaangażowanie funkcjonariuszy oraz komunikacja z pracownikami i osadzonymi na temat celu i planu projektu. Z punktu widzenia MAC (Men's Advisory Council) i opiekunów SOL, pod koniec trwania projektu, zmniejszyły się obawy zarówno personelu, jak i osadzonych.